|
Op 14 april trok Lampyris met
een bont gezelschap uit alle hoeken van de Vlaamse Ardennen
richting Noord-Franse kust.
De eerste afspraakplaats was
“le Platier d’Oye” in de buurt van Duinkerke. We maakten er
kennis met een uniek duinengebied en een prachtig strand.
Zowel insecten, spinnen als zeebeesten werden uitgebreid
bestudeerd. Dan de picknick en verder richting Côte d’Opale.
Na een ietwat tegenvallende
fossielenjacht aan Cap Blanc Nez (die beesten zijn zo
overjaars dat ze zich veel te goed verstoppen) werd halt
gehouden in Audresselles voor de “koffie”pauze. Vol nieuwe
energie trokken we daarna het strand van Audresselles op
waar zich een ware schatkamer voor ons opende.
Eigenlijk wilden we nog veel
langer op dat strand blijven, maar onze afspraak in het
“Hotel des Argoussiers” in Ambleteuse lokte. We werden er
ingekwartierd in prachtige kamers en haasten ons naar de
eetkamer. Daar wachtte ons heus viergangendiner dat veel te
lekker en veel te geanimeerd was. Waarvoor nogmaals dank aan
de kok en het aangename gezelschap.
Wie dacht dat hij na het eten
met rust zou gelaten worden, had buiten Hugo gerekend. Hij
troonde ons mee richting strand waar we uitgebreid kennis
maakten met de sterrenhemel. Orion, Betelgeuze en de Melkweg
herbergen sedertdien voor ons alleen nog maar meer geheimen.
Na onze nachtelijke uitstap
verscheen iedereen de volgende morgen fris en wel aan de
ontbijttafel waar meteen de plannen voor de dag uit de
doeken gedaan werden : eerst inkopen doen voor de picknick
en dan een dagtocht in de “Dûnes de Slack”. In de voormiddag
maakten we een grote duinenwandeling zodat we pas na het
middaguur bij de rivier de Slack aankwamen. Op de grazige
schorrenweiden bij de monding werd eerst de innerlijke mens
versterkt. Na een korte siësta (met shakemassage !) werd de
terugtocht over het wijdse strand aangevat. De
strandwandeling eindigde bij de “Pointe aux Oies” waar we
nogmaals op zoek gingen naar de rijkdommen van de zee.
Jammer genoeg aan alles komt
een einde, dus ook aan dit prachtige lenteweekend. We
ploften tot besluit neer op een terrasje in Wimereux en zag
dat het goed geweest was.
Tot volgend jaar , met even
goed gezelschap in een even boeiende regio !
Gerda Achtergaele
|